Vefalı insan, zamanı geldiğinde gitmez; zaman değiştiğinde de kalbini değiştirmez.
İyilik gördüğünü unutmaz, zor günde yanında olanı bollukta geride bırakmaz.
Vefa, yüksek sesle söylenen bir söz değil; sessizce taşınan bir duruştur.
Herkes konuşur, vefalı insan hatırlar. Herkes unutur, o sahip çıkar. Çünkü onun kalbinde geçmiş, yük değil; emanettir.
Vefalı insan menfaatle ölçmez ilişkileri. İşine yaradığı kadar değil, kalbine değdiği kadar sever.
Bağı kesmez, gönül bağını koparmaz. Aramazsa bile içinde dua eder.
Herkes değişir, şartlar dönüşür; ama vefalı insan özünden sapmaz.
Dostluğu mevsimlik değil, ömürlüktür. Gittiğinde arkasından iyi söz bırakır, kaldığında yük olmaz.
Vefa, herkeste bulunmaz. Çünkü vefa, güçlü bir hafıza değil; sağlam bir vicdan ister. O yüzden vefalı insan azdır ama kıymeti çoktur.
Unutma: İnsan, vefası kadar insandır.
Ahmet Aydemir
Bir adam gördüm adam gibi b birbir adam . Sözu bir özü bir isterdimki komşum olsun her gün nur cemalini göreyim isrerdim kim ağzından çıkan bal gibi sözlerini işiteyim.