Toplumda sık sık dile getirilen bir söylem vardır: “Öğretmenlerin 3 ay tatili var.” Bu cümle, çoğu zaman öğretmenliğin kolay bir meslek olduğu, bol boş zamanı bulunduğu izlenimini verir. Oysa işin iç yüzü hiç de göründüğü gibi değildir.

Öğretmenlik, sadece sınıfa girip ders anlatmakla sınırlı değildir. Bir öğretmen; öğrencilerin gelişimini takip eder, onların bireysel farklılıklarına göre derslerini planlar, sınav kağıtlarını değerlendirir, veli toplantıları yapar, eğitim-öğretim sürecinin idari işlerine yetişir. 

Yeri gelir bir öğrencinin ailesindeki sorunla ilgilenir, yeri gelir bir gencin geleceğini şekillendirecek meslek seçiminde rehberlik eder. Öğretmen, sadece ders anlatan kişi değil; aynı zamanda bir rehber, bir psikolog, bir yol gösterici ve çoğu zaman bir ikinci ebeveyndir.

Üstelik öğretmenlerin “tatil” olarak görülen yaz ayları da aslında düşündüğümüz kadar boş geçmez. Bu dönemde öğretmenler yeni eğitim yılı için hazırlık yapar, seminerlere katılır, kendini geliştirmek için kitaplar okur, yeni yöntem ve materyaller araştırır. Çünkü eğitim, sürekli yenilenen ve kendini güncellemek zorunda olan bir süreçtir.

Bir doktorun mesleği “insan hayatı” ile ilgili olduğu için kutsalsa, bir öğretmenin mesleği de “insan yetiştirmek” ile ilgili olduğu için en az o kadar kutsaldır. 

Öğretmenlik; sabır, özveri, sevgi ve idealizm olmadan yapılamayacak, yıpratıcı ama bir o kadar da anlamlı bir meslektir.

Kısacası öğretmenlik kolay bir meslek değildir. Gözle görülmeyen yükleri, sabaha kadar süren hazırlıkları, zihinsel ve duygusal yorgunluğu vardır. “3 ay tatil” ise çoğu zaman, bir yıl boyunca verilen emeğin ve tükenmişliğin telafisi için zorunlu bir dinlenme dönemidir.

Ahmet AYDEMİR