HUZUR ARAYANLAR KULÜBÜ

Son zamanlarda herkes aynı cümleyi kuruyor:
“Kaostan kaçmak istiyorum. Huzur arıyorum. Kimse gerçek dost değil. Herkes toksik.”
Bunu söyleyenlerin sayısı arttıkça ortadaki tuhaflık da büyüyor.

Çünkü madem herkes huzur arıyor, bu gürültüyü kim çıkarıyor?
Bir durup düşünelim.
Huzur aradığını söyleyen insanlar genelde en çok konuşanlar.
En çok anlatanlar.

En çok başkasının hayatını didikleyenler.
En çok “ben olsam öyle yapmazdım” diyenler.
Sonra da dönüp “neden kimseye güvenemiyorum” diye ağlıyorlar.
Burada acı bir gerçek var:
İnsan çoğu zaman kaçtığını söylediği şeyin ta kendisi.
Dedikodudan şikâyet eden, dedikoduyu “sadece anlatıyorum” diye meşrulaştırıyor.
Kaostan bunalan, her ortama kendi gerginliğini taşıyor.
Toksik ilişkilerden yorulduğunu söyleyen, sınır nedir bilmeden herkesin alanına giriyor.
Ve en kolayı:

Herkes kendini mağdur sanıyor.
Ama mağduriyet her zaman masumiyet değildir.
Bazı insanlar gerçekten kötü niyetli değildir.
Sadece kendi etkilerinin farkında değildir.
Kırdığını “doğrucu olmak” sanır.
Manipülasyonu “ilgilenmek” zanneder.
Kontrol etmeyi “sevmek” diye adlandırır.
Sonra karşısındaki dağıldığında şaşırır.
“Ben ne yaptım ki?” der.
Asıl sorun burada başlar.

Çünkü kendini sürekli huzur arayan biri olarak tanımlayan insan, çoğu zaman huzuru hiçbir yere bırakmaz.
Odaya girer, hava değişir.
Konuşmaya başlar, ortam ağırlaşır.
Ama bunun kendi sesiyle ilgisi olduğunu hiç düşünmez.
Herkes başkasının toksik olduğuna emindir.
Kimse kendini kontrol etmez.
Gerçek dostluk sessizdir.
Huzur gürültü yapmaz.

Sağlıklı ilişkiler sürekli açıklama, savunma ve dramatik yakınlık istemez.
Ama biz tam tersine bağımlıyız.
Kaosa alıştık.
Drama yoksa “bir şeyler eksik” hissediyoruz.
Ve sonra bu eksikliği başkalarının hayatında tamamlamaya çalışıyoruz.
İşte tam burada şu soruyu sormak gerekiyor:
Gerçekten huzur mu istiyorsun,
yoksa sadece sorumluluk almadan rahatlamak mı?
Çünkü huzur isteyen insan önce susmayı öğrenir.
Herkes hakkında fikri olmaz.

Her hikâyeyi dinlemez.
Her ortama girmez.
Ve en önemlisi, her duyguyu başkasına yüklemez.
Huzur arıyorum diyen herkes iyi niyetli değildir.
Bazıları sadece artık kimsenin onların kaosunu taşımasını istemediğini fark etmiştir.
Bu yazı birilerini kızdıracak.
Çünkü insan en çok kendini gördüğü aynaya sinirlenir.
Ama belki de iyi olur.

Belki birileri, bir sonraki “kimse gerçek dost değil” cümlesini kurmadan önce durur ve şunu düşünür:
“Acaba ben neyi bozuyorum?”
Gerçek huzur başkalarında aranmaz.
Önce rahatsızlık vermemeyi öğrenmekle başlar.

BUKET GÖKCEK 
Uzman Sosyolog/ Profesyonel Aile Danışmanı/ Felsefe Öğretmeni